Za praojczyznę współczesnego druku uznaje się powszechnie starożytny Babilon oraz Egipt, gdzie po raz pierwszy zastosowano do barwienia tkanin specjalne stemple, wytłoczone w glinianych tabliczkach, tuż przed ich wypaleniem.. Choć według niektórych źródeł ta prymitywna technika nie zasługuje na zakwalifikowanie jej jako kolebki poligrafii, jednak bez wątpienia przyczyniła się w pewnym stopniu do rozwoju zdobniczych technik druku.
Podłożem służącym do odbijania wzorów, były przede wszystkim tkaniny.
Częstym składnikiem farb bywały również jajka, natomiast jako utrwalacz, stosowano głównie gumę akacjową. Należy jednak podkreślić, iż zarówno barwione tkaniny, jak i malowidła na ceramice kamieniu spełniały wyłącznie funkcje zdobnicze, a nie informacyjne.

Papirus był materiałem piśmienniczym wytwarzanym w Egipcie od III tysiąclecia przed naszą erą. Wytwarzano go z cienkich, szerokich włókien rosnącej obficie wzdłuż brzegów Nilu cibory papirusowej.
Rola papirusu w starożytnym eksporcie była nieoceniona: służył jako środek płatniczy, wobec czego jego produkcję szybko objęto monopolem państwowym i tajemnicą.
Był tworzywem nietrwałym, o wyjątkowej kruchości. Zanim jednak został wyparty przez papier, stosowano go z powodzeniem w średniowieczu. Do jedenastego wieku pozostał między innymi podstawowym materiałem piśmienniczym kancelarii papieskiej.

Pierwsza drukowana książka pochodzi z Korei z roku 704. Dzieło wydrukowano przy pomocy klocków drukarskich - na drewnianej płycie wycinano wszystkie litery. Proces udoskonalano. Pierwsza książka wydrukowana ruchomą czcionką powstała w Korei w 1234 roku. Liczyła 50 tomów, a ukazała się 28 kopiach.